Oneerlijke strijd

Al zeker drie jaar woont er een eenzame bever in één van de beken bij mij in de buurt, middenin het agrarisch landschap. Naast de beek lopen soms koeien, maar op de meeste plekken is er een strook natuur langs de beek. Op veel plekken langs de beek zie je ingestorte holen. 
 


Steeds als het plafond boven zijn onderkomen inzakt, graaft hij een nieuw hol. De bever heeft maatregelen genomen om het waterpeil in de beek op te krikken. Niet 1x, niet 2 x, nee talloze keren heeft de bever er een dam gebouwd en telkens weer komt het Waterschap met een grote machine om de dam te verwijderen of te verlagen. Meestal is er (ik denk gemakshalve) sprake van totale verwijdering en zakt het waterpeil drastisch. 
 
Het is een ongelijke strijd van een bever met slechts zijn poten en tanden tegen die grote machines. Toch geeft hij het niet op. Steeds weer begint hij van voren af aan, soms op dezelfde plek, soms op een nieuwe plek. 
 
 
Tien dagen geleden hing ik mijn wildcamera op. Het water stond toen op een treurigstemmend laag peil. Nog geen 10 cm water over om in te zwemmen. Vandaag was ik er weer en de bever had het klaargespeeld om het water 40 cm op te stuwen. Op mijn wildcamera kwam hij een paar keer voorbij met een tak. Opnames van een etende bever waren er niet bij. Nauwelijks tijd gehad misschien om te eten; er moest gebouwd worden. 
 
 


Langs de beek wemelt het van de beversporen. Sommige bomen liggen al jaren plat, maar er is ook veel vers knaagwerk. Het zou mooi zijn als deze hardwerkende eenling een partner kreeg. Het zou nog mooier zijn als niet steeds zijn dam werd vernield. Maar ik heb er een hard hoofd in. Het Waterschap zegt dat ze zich aan de regels houden, maar ik waag dat te betwijfelen. 
 
 
Vandaag ontdekte ik elders in dezelfde beek nog een dam, verse knaagsporen en een kleine burcht. Er is een eenling bij gekomen. Waarschijnlijk eentje van hetzelfde geslacht, anders waren ze wel gaan samenwonen. Benieuwd of deze nieuweling het leven net zo moeilijk wordt gemaakt als zijn buurman.





 
Ik snap dat er rekening moet worden gehouden met de boeren, dat ze met hun tractoren het land moeten kunnen berijden, dat hun koeien geen poten moeten breken doordat ze in een beverhol zakken. Maar daar is hier helemaal geen sprake van; er is een ruime strook natuurgebied naast de beek. Laat die bever toch met rust!

Ontrouw aan de bever

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de bevers een beetje ontrouw ben geweest en een paar uitstapjes heb gemaakt naar andere zoogdieren. Twee hele bijzondere zoogdieren zelfs, die beide op de Rode Lijst staan. De otter en de hazelmuis.
 
Tijdens al mijn kanotochten op het water en wandelingen langs de oevers kijk ik natuurlijk al jaren uit naar otterspraints. Ik vind ze niet, tenminste niet in Limburg. Nog niet.....!  


Wel heb ik in de Wieden deze zomer een face-to-face-ontmoeting met een otter gehad. Echt heel bijzonder. Langs de Regge heb ik vorige week otterspraints gevonden onder enkele bruggen. 



Maar het meest bijzondere vond ik wel de waarneming van een hazelmuis, afgelopen zaterdag. Ik was de enige deelnemer aan een hazelmuisexcursie met Anke Brouns en kon dus mooi met mijn neus vooraan staan bij het zoeken naar hazelmuisnesten. Uit één van de nesten sloop een hazelmuis weg en zat ons diep vanuit de braamstruik aan te kijken. Geweldig! 


Ondertussen ben ik de bevers natuurlijk niet echt vergeten. Mijn twee wildcamera's hangen in de bomen. Hopelijk doen ze hun werk en worden ze niet (weer) gestolen.

Prachtige Beverposter van ARK

ARK Natuurontwikkeling heeft een prachtige voorbeeldposter laten maken over de sleutelrol die de BEVER in de natuur vervult. 

Jeroen Helmer heeft deze schitterende en duidelijke illustratie gemaakt. 

Ook via de website van ARK is de poster te downloaden.

Bevers slepen met takken

https://www.youtube.com/watch?v=G-PPxbWSFQg


Sinds enkele maanden heb ik twee wildcamera's in gebruik, maar nu nog maar één. Er is er één gestolen, helaas. Ik moet dus nog beter opletten waar ik ze ophang. Gelukkig heeft mijn andere wildcamera heel goed zijn best gedaan. Wel 75 opnamen van heen en weer lopende bevers, al dan niet met takken. Zie de link hierboven voor één van de films.

Een beverschedel met secondenlijm

In het voorjaar vond ik, zomaar op de stenen van een wandelpad, een deel van een beverschedel. Niet echt een plek waar een bever zijn laatste adem uitblaast. Ik denk dat een hond er aan had gevreten en het daar naar toe had gesleept. Het was de schedel en bovenkaak van een jonge bever. Sommige botdelen waren beschadigd, er zaten nog restjes vlees aan en het stonk behoorlijk, maar ik vond de vondst wel zo mooi dat ik mijn neus dichtkneep en het bot in een zakdoekje friemelde.

 




Ik vond de schedel op een plek waar door een projectontwikkelaar enkele maanden daarvoor een beverburcht totaal was weggevaagd, (Daarover later hopelijk meer. Ik heb aangifte gedaan en wacht op het vervolg). Mogelijk is de jonge bever aan zijn eind gekomen door de gevolgen van stress en het ontbreken van een goede schuilplaats.



Thuis kookte ik de schedel om het vlees los te weken, en nog eens wat langer, en nog eens een keer met een beetje zout en chloor erbij. Ik heb maar gewoon iets geprobeerd. Daarna peuterde ik met een satéstokje de laatste restjes gekookt vlees uit de hersenpan. Helemaal wit, zoals je geprepareerde schedels soms ziet, is het niet geworden, maar dat hoeft van mij ook niet. De natuurlijke kleur met de goed zichtbare schedelnaden is ook heel fraai.

Gevolg van al dat koken en uitdrogen was wel dat de tanden er bijna uitvielen, maar met wat secondenlijm zit nu alles nog op z'n plaats. Ik heb er weer een mooi attribuut bij voor mijn beverlezingen. Gisteravond hield ik een lezing in Wijlre voor een leuk, geïnteresseerd publiek. Daar lag ook de schedel uitgestald tussen de beverkeutels, beverboeken, folders, bevertanden, dvd's, knaaghoutjes en noem maar op, bovenop de jas van beverbont.


Misschien heeft ook uw organisatie belangstelling voor een beverlezing. Neem dan contact op via willydekoning@home.nl. Behalve een uitgebreide lezing met veel unieke foto's en feiten vertoon ik ook mijn film en beantwoord doorgaans vele vragen.

Mijn beverfoto op de cover van "Zoogdier"

Op de achterkant van het lentenummer 2016 van 'Zoogdier' prijkte een grote beverfoto met verhaal van mij is de serie "Het moment van....".
Nu ben ik al weer aan de beurt met een beverfoto op de cover van het herfstnummer. Deze week viel hij bij de leden op de deurmat.

Terwijl wij vorige maand varend door Nederland vakantie vierden zag ik op mijn tablet een mail van de beeldredactie van 'Zoogdier'. Of ik misschien een goede beverfoto had? Er was ook haast bij; de volgende dag moest het binnen zijn.
Genoeg beverfoto's op de computer thuis, maar daar kon ik op dat moment niet bij. Eveneens massa's beverfoto's op mijn tablet, maar niet in hoge resolutie. Eén vond ik er.....en die is het geworden. Ook aan deze foto zit een verhaal vast.

Op het moment dat ik vanuit de kano een bever in het vizier krijg denk ik alleen maar: "Hoe benader ik hem zo voorzichtig mogelijk om hem vast te leggen op film en foto?" Ik peddel er heel voorzichtig naar toe en probeer te voorkomen dat hij me waarneemt. Dan richt ik de camera op hem en probeer een stabiel shot te maken. Dat is vaak lastig, want alles beweegt: de kano op de golven van (speed)boten, soms de bever zelf en vaak verwaai ik door de wind.
De bever die ik eind mei vorig jaar fotografeerde in de Maas tussen Stevensweert en Maasbracht had kennelijk nog nooit een kano met een persoon erin gezien en schaarde alles onder de categorie: 'Schepen die voorbij varen en geen gevaar opleveren.'
Op dat deel van de Maas varen zand- en grindschepen, rondvaartboten en pleziervaart. Ik had tijdens het voorbijvaren vanaf onze eigen boot al wel eens gemerkt dat een bever die bij de oever zit te knagen dan rustig blijft zitten. Hij voelt zich niet bedreigd, want de schepen varen door.
Datzelfde gedrag vertoonde hij toen ik er met mijn kano aankwam; hij bleef rustig zitten knagen. Genoot van zijn lekkere verse tak, met half toegeknepen ogen. Ik had hem frontaal in beeld en maakte talloze foto's - knip, knip, knip - waarvan ik op dat moment al wist dat de meeste onscherp zouden zijn door de deining van de golven. Maar gelukkig, er waren ook een paar goede foto's bij.






De betreffende bever weet ondertussen dat 'die kano' niet altijd voorbij vaart, maar soms stil blijft liggen. Ik krijg hem niet meer zo gemakkelijk voor de lens.



Op de foto's de cover van Zoogdier en de originele foto in volledig formaat en onbewerkt.

ZES! bevers gezien

 

Als je op deze tijd van het jaar nog bevers wilt spotten moet je vroeg opstaan. Om 06.30 uur zat ik in de kano bij de Grote Hegge bij Thorn. Twee ijsvogels en maar liefst zes bevers gezien. Ze zaten goed verscholen te knabbelen onder een omgewaaide boom en waren moeilijk te fotograferen. Ook kwamen er nog enkele bevers van diverse kanten aangezwommen toen het licht werd, onder andere vanaf de 'blauwe brug'.