Jonge bevers komen buiten

Dit is de tijd van het jaar dat de jonge bevers naar buiten komen. Eerst nog dicht bij burcht of hol, maar komende weken steeds verder. Op diverse plaatsen heb ik ze nu gezien. 
De grootte verschilt nogal, dat wil zeggen dat er enkele weken verschil zit tussen de verschillende worpen. 


Een ding is overal gelijk: meestal is de moeder in de buurt. Als ze weggaat is dat niet langer dan een half uur, drie kwartier en ze komt steevast terug met een lekkere tak voor de jongen. Maar ze worden ook nog gezoogd.
 


Ook wordt er door de moeders flink gespeeld met de jongen in het water. Pas als de jongen wat groter zijn komt de vader weer in beeld. 

Het is nog lastig om het te zien, want wat ik nu beschrijf komt pas voor als het bijna donker is. Of 's morgens heel vroeg, natuurlijk. 

Hoe groter ze worden, hoe meer ze zich bij daglicht laten zien. Geniet ervan!

Zie ook bijgaande links:  

https://www.youtube.com/watch?v=c3bp9zlselo 

https://www.youtube.com/watch?v=Yx22o-sp69s 

Uitzending gemist? Beveritem EenVandaag

Link voor beveritem EenVandaag

Mijn beverpassie bij EenVandaag

De bever houdt de gemoederen bezig en is doorlopend in het nieuws. Vooral de Limburgse bevers zijn gespreksonderwerp, omdat de provincie er mee in haar maag zit. Andere provincies willen de 'probleembevers' niet overnemen. Ook de landelijke kranten en televisie duiken er bovenop. 

 

EenVandaag besteedt er vanavond (Ned. 1, 18.15 uur) aandacht aan met interviews met gedeputeerde Patrick van der Broeck en ecoloog Michel Smits van het waterschap Roer en Overmaas. 

Ik mag mijn visie als beverliefhebber geven. 

 

De beelden zijn gistermiddag- en avond opgenomen op diverse plekken in Limburg. 

Ik ging met de cameraploeg op pad bij de Teggerse Plas bij Ohé en Laak. Het was erg leuk om eraan mee te werken, we hebben er wel anderhalf uur rondgebanjerd. 

Ondanks alle drukte die dat met zich meebracht zagen we toch nog een bever. 

De overige beverbeelden in het item (moet nog worden gemonteerd) zijn waarschijnlijk mijn beelden.  

De foto's bij dit blog zijn gemaakt door mijn dochter: Emma de Koning.

Bever in galop!

Een  bever loopt niet graag over land. Toch moet het soms. Gisteravond zag ik het en het werd me weer eens duidelijk hoe onveilig bevers zich kunnen voelen als ze zich op de oever begeven. Bij en in het water, daar is het veilig. Maar op land lopen? Alleen als het moet.


Het moet dus. Zolang een bever zich beschut weet door begroeiing valt het nog wel mee. Maar als er een kale vlakte moet worden overgestoken wordt het een ander verhaal. De bever op de film (zie link in de eerste regel) wil naar een ander foerageergebied. De plas waarin hij en zijn familie wonen is in de loop van de jaren al aardig kaal geworden. Meer dan de helft van de bomen is omgehaald en ligt kaalgevreten in het water. Vijftig meter ernaast loopt een sloot die juist aardig begroeid is geraakt. Die is nu in beeld gekomen bij de bevers. Sinds een jaar steken ze op een paar plekken over. Dat kan ik zien aan de wissels. Door alle regen is de grond doordrenkt en de wissel slijt nog makkelijker uit dan bij droog weer. Het is gewoon een geul geworden die verraadt dat de bevers hier geregeld oversteken.
  
Door een tijdlang het alternatieve foerageergebied te gebruiken kan de vegetatie rondom de plas zich misschien wat herstellen. Ik weet niet of die 'redenering' er bij de bevers achter ligt. In ieder geval is het gebiedje nu enorm populair. Ze willen er beslist naar toe, ook al sta ik op de loer.

Aan hun gedrag zie ik meestal wel wat ze van plan zijn. Ik zie een bever komen en weet dat hij naar de wissel gaat. Hij ruikt mij en is op zijn hoede. Voorzichtig steekt hij zijn kop uit de bosjes en neemt een paar passen. Vanuit zijn ooghoek ziet hij me, staat stil, loopt weer, nee toch niet. Dan gaat hij in de 'reverse' en loopt achteruit terug het bosje in. Dat heb ik nog nooit gezien! 
Het ritueel herhaalt zich en nu waagt hij zich wat verder op de wissel. Dan neemt hij een resoluut besluit en draait zich om, terug naar de plas.

Zoals gebruikelijk probeert hij het een kwartiertje later weer. Ik sta nu aan de andere kant. Ik weet dat hij links in de gaten houdt omdat ik daar zonet stond. En ja hoor, pas als hij halverwege is ontdekt hij dat ik nu aan de rechterkant sta. Hij zet het op een lopen! Een bever in galop!

 

Hoogwater en leren van elkaar

 
Zoveel hoog water in het voorjaar, overstromende rivieren en beken, waterstromen die van alles met zich meesleuren. Wat gebeurt er eigenlijk met de jonge bevers die langs de beken wonen? Die vraag kreeg ik van Phlip Bossenbroek, gepensioneerd ecoloog van Staatsbosbeheer. Aanleiding voor die vraag was het aantreffen van platgelegen stukken hoog gras met paadjes ertussen. Zijn vraag luidde:
 

 

"Ik kom net terug van enkele uurtjes in het veld, Zelsterbeekdal bij Mussenhoek. Wilde daar de beide graslanden onderzoeken op aanwezigheid van orchideeën. Ze zijn inmiddels zo ver ontwikkeld dat er wel eens een exemplaar zou kunnen verschijnen. Helaas geen orchideeën gevonden, maar wel andere leuke soorten. Wat me opviel, was een flink aantal plat gelegen plekken in het hooiland, allemaal aan de kant van de beek en met onderlinge looppaadjes en wissels naar de beek toe. Ik vermoed dat dit van bevers zal zijn. Door de zeer hoge waterstanden die nu al meerdere dagen/weken aanhouden zijn de burchten, oeverholen e.d. Volstrekt onbruikbaar geworden. Ook het winterbed staat op veel plaatsen onder water. Het lijkt me logisch dat de dieren zo dicht mogelijk bij de beek schuilplaatsen zoeken. Wat dit voor de dit jaar geboren jongen zal betekenen, kan ik slechts gissen. Heb jij daar wellicht ook iets over gehoord of waargenomen?"

 
Daar werd ik erg nieuwsgierig van en daarom maken we een afspraak om ter plekke te gaan kijken. Ook fotograaf Hans Smulders gaat mee het Leudal in. 
Op de betreffende plek krijg ik meteen twijfels of dit sporen zijn van bevers. Inderdaad, het gras ligt plat met paadjes ertussen. Maar dat kunnen ook mensen hebben gedaan of andere dieren. 
Als bevers een hoogwaterschuilplaats zoeken doen ze dat liefst zo dicht mogelijk bij het water en dit ligt er een behoorlijk eind vanaf. Bovendien zijn in de directe nabijheid varens die volgens mij de voorkeur zouden hebben gekregen boven het grasland. Daaronder zouden ze zich kunnen verschuilen en vast niet met hun jongen in het open veld gaan liggen. Maar ook een schuilplaats onder de varens is niet nodig, want dichter bij het water zijn toch nog voldoende hoge oevers om holen te graven, ook als het water nog hoger staat.  

We bezoeken nog veel meer beverlocaties langs de beken in het Leudal. Ik raak mijn oriëntatie kwijt, want het gebied is onbekend voor mij. Beverburchten zijn hier nauwelijks, want een hol volstaat hier ook. 

We vinden in het dichte struikgewas enkele kleine burchten, maar die lijken niet meer in gebruik. 
Wel zijn er grote hoeveelheden lege schelpjes te zien. Phlip leert me dat het Aziatische korfmossels zijn die hier door bruine ratten naar toe worden genomen om te worden leeggegeten. 

Ook ziet hij tot zijn vreugde weer een nieuwe plek waar wilde orchideeën bloeien, hij wijst me andere planten, we horen veel vogels, zien vlinders, enzovoort. Het bevergeil geurt rijkelijk en dus vinden we verse geurmerken van de bevers, wissels, oude en verse knaagsporen. Tussen de planten en struiken zie ik de ingang van wat een hoogwaterhol zou kunnen zijn; ik kan er alleen niet dichtbij komen.

 

Het zal niet makkelijk zijn om hier de bevers zelf waar te nemen, want alles kronkelt en de begroeiing tiert welig. De bevers kunnen hier naar hartelust hun gang gaan en als het donker is wagen ze zich ook wel op de wat minder begroeide stukken. Bij een hoge, kale zandoever ligt een verse tak. 





 




De natuur is hier prachtig en het is een leerzame dag. Zo leer ik ook nog eens iets anders, want mijn natuurblik heeft zich wel erg verengd door altijd naar bevers te zoeken. 




Dat blijkt wederzijds, want Phlip mailt: "Je hebt mijn manier van kijken en zoeken beslist verder aangescherpt, en daar heb ik alleen maar voordeel van."


Een paar dagen later komt er een prachtige foto binnen van Hans Smulders met vossen op de plek van de platgelegen plekken in het hooiland. 
Zouden dat de zoogdieren zijn die deze sporen maakten? 
Of toch mensen? Op sommige vragen krijg je geen antwoord. 


En tenslotte, terugkomend op de vraag van Phlip: "Wat gebeurt er met de jonge bevers tijdens deze hoogwaterperiodes?" 
Hier en daar zal wel een slachtoffer vallen, denk ik. Niet overal zullen ze tijdig op een droge plek kunnen worden gebracht door de moeder en meegesleurd worden door het kolkende water. Dat is triest voor het desbetreffende beverjong, maar voor de beverstand (zeker in Limburg) is het misschien goed dat zo een natuurlijke regulatie plaatsvindt.  
Erg groot zal het aantal slachtoffers niet zijn denk ik, maar als de huidige regenval met deze enorme hoosbuien een voorbode zijn van een klimaattrend, dan wordt het op termijn een ander verhaal.

Film van stoeiende bevers

Stoeiende Bevers bij Stien (L)

Groei beverpopulatie in Noord Nederland

Het aantal bevers in Noord Nederland breidt zich snel uit. Tenminste, dat is mijn vermoeden op grond van meldingen die ik kreeg. Naast dit blog beheer ik ook een Facebookpagina over bevers. (Bevers in Nederland) Daar kreeg ik in 2 dagen tijd meldingen van drie nieuwe beverlocaties.

Dat de bevers zich ophouden in het Hunzegebied en ten zuiden en zuidwesten van Groningen is allang bekend. Bekend is ook dat daar voortplanting plaatsvindt. De jongen die 2 a 3 jaar oud zijn hebben hun eigen plekken gezocht en zijn verder weggetrokken. Daarnaast is volgens mij ook vanuit Duitsland een nieuwe Nederlandse vestiging ontstaan. Dat zou mooi zijn, want dat is goed voor de genetische variatie.

Over deze locaties doe ik nog even geen mededelingen zolang niet met zekerheid vaststaat dat zich hier bevers hebben gevestigd, maar alles lijkt erop dat de groei er behoorlijk inzit in de Noordelijke provincies. 

Binnenkort ga ik zelf die kant op en hopelijk heb ik tijd voor een onderzoekje.

Bijgaande foto mag ik gebruiken van één van deze melders. Hier zitten de bevers middenin een landbouwgebied en ze doen zich tegoed aan de bieten.