Klein, nieuwsgierig bevertje

Een heel klein bevertje komt nieuwsgierig naar me kijken. Ik schat hem op 2,5 maand oud. Hij heeft nog zo'n leuk slap staartje. 

Hopelijk is deze opname scherp genoeg voor de bioscoopfilm. De vorige opname van de moeder met twee jongen heeft het niet gehaald.

Bijzonder tafereel

Een bijzonder tafereel speelde zich vanmorgen voor mijn ogen af. Een bevermoeder verhuisde haar twee jongen van de burcht naar een oeverhol. 
Ik vermoed omdat de paarden, die al geruime tijd bij de burcht zaten te rommelen, haar teveel stoorden. 

Kennelijk waren de drie niet welkom in het hol, want na anderhalve minuut kwam ze weer boven water en zwom ze met haar kroost naar een ander hol. Eén jong in haar bek, de ander er vlak naast zwemmend. Heel aandoenlijk, de snuitjes dicht bij elkaar. 

Ik kreeg een gevoel van respect voor het kordate optreden van deze bevermoeder. De jongen vertrouwden zo te zien volledig op haar.

Later zag ik een bever uit het eerste hol komen, waarschijnlijk de vader.

Uiteraard heb ik het gefilmd, maar de beelden zijn niet scherp genoeg om de bioscoopfilm te halen.  

Update: 24 september 2015
Vanaf vandaag draait de film in 150 bioscopen en de bioscoopbezoeker zal toch deze beelden tegenkomen. Ze hebben de film dus wel gehaald. 
Het commentaar erbij luidt: "De jonge bevertjes krijgen zwemles". 
Wie bovenstaande gelezen heeft weet dan dat dat een omschrijving van de filmmakers is die blijkbaar beter in het verhaal past.

Beverjong gefilmd

Eindelijk heb ik een jonge bever voor de lens gekregen. Ik had al drie keer op verschillende locaties een jong gezien, maar de ene keer dook hij na 2 seconden weer onder en de andere keren was het te donker.  

De kleintjes komen 's avonds pas om 22.00/22.15 naar buiten en gaan 's morgens bij zonsopkomst al weer naar binnen.

Om 22.30 zag ik deze jong bever toen hij de burcht uitkam, vlak voor mijn kano. Hij dook weer naar binnen, maar vijf minuten later zat hij bovenop de burcht te knabbelen. Dat kon ik vanwege de duisternis niet filmen, maar m'n ogen konden het nog waarnemen. En mijn oren natuurlijk.

De volgende ochtend om 05.00 uur was ik al weer bij de burcht, omdat ik wist dat het hier een keer moest lukken. En ja hoor, daar was ie. 
Terwijl ik nog mijn kano in goede positie manoeuvreerde hoorde ik een licht gesnuif naast me. Hij keek me aan met zijn schattige oogjes. Voorzichtig richtte ik de lens op hem.....draaien met die camera. 

Geen scherp beeld helaas, het schemerde nog. 

Ze blijven in het begin heel dicht bij de burcht, maar naarmate ze groter worden gaan ze verder weg en ook als het nog licht is.  Ik hoop nog betere beelden te kunnen schieten, maar het begin is er.

Puntjes op de i bij bevers filmen

Filmmaatschappij E.M.S. zet mij momenteel op alle fronten in op de puntjes op de i te zetten, tenminste wat de bevers betreft. 
Ik help mee met filmen voor de nieuwe bioscoopfilm 'Holland, Natuur in de Delta'. 

Behalve met een filmcamera loop ik nu ook rond met twee GoPro-onderwatercameraatjes en geluidsapparatuur. Niet allemaal tegelijk natuurlijk. 

Het gaat E.M.S. er vooral om dat er beelden komen van jonge bevers. Het is me nog niet gelukt. 
Eén keer zag ik een bevertje, maar die dook meteen weer weg. Heel erg klein en schattig was hij al niet eens meer en hij kon al een aardig staartklapje maken. 



Ik probeer de GoPro's te plaatsen op plekken waar ik de jonge bevers verwacht. Dat valt nog niet mee. Je moet wel even leren hoe je die kleine cameraatjes het gunstigst neer moet zetten en er voor moet zorgen dat ze niet wegspoelen met de golven. 
Dat doe ik vanuit de kano en ik maak ze vast zodat ik later niet over de bodem hoef te zwemmen om ze te zoeken. Tot nu tot staan er alleen maar kleine visjes op.


 

Met de geluidsapparatuur zat ik vanmorgen bij een burcht. Binnen piepten de jonge bevers en zeurden om melk. Het was goed te horen. 

Toch vind ik de opnamen met deze professionele spullen minder goed klinken dan mijn eigen opnamen die ik in het verleden met een eenvoudig MD-recordertje en een simpele microfoon maakte. Hopelijk weet de geluidtechnicus er wel raad mee.




Bevers zijn nachtdieren, dus ik ben op pad in de late avond en de vroege morgen. Ik krijg zo langzamerhand te maken met slaapgebrek.  Pppppffff..........  

Maar het is wel een leuke uitdaging!

Vijf jaar bevers in de Geul

 

Wat men eerst voor onmogelijk hield, gebeurde toch. Bevers bereikten de Limburgse Geul. Ze zitten er nu al vijf jaar. 

Over dat onderwerp deed Guido Verschoor (samen met Gijs Kurstjens) onderzoek. In het maandblad van het Natuurhistorisch Genootschap Limburg (NHGL) staat het uitgebreide verslag van Guido. Het is meteen het hoofdartikel geworden.

 

Omdat ik hier en daar advies gaf en gegevens verstrekte ben ik medeauteur van het artikel. Ook leverde ik enkele foto's. 

De coverfoto van het maandblad toont een bever die ik op een vroege augustusmorgen fotografeerde. Leuk!

Bever in de Rode Beek

 
Maandenlang al zie ik telkens verse beversporen bij de Rode Beek, niet ver van mijn huis. 

Drie kilometer stroomafwaarts zit een bever in de vijver van Parkbos Millen. Die huist daar al jaren. In zijn of haar eentje. In het najaar gaat deze bever wel eens de Rode Beek op, richting maisveld om daar lekker te snoepen. 

Ook zag ik een keer bevervraat in de Rode Beek op de plek waar ik het ook de laatste maanden aantref. Toen dacht ik nog dat het een eenmalig bezoek was van de 'Millenbever'. Maar mijn vermoeden dat het misschien om een andere bever zou gaan werd steeds sterker. Zoveel verse sporen, dat zou de bever uit Millen toch niet steeds helemaal op deze plek komen doen?




Geregeld ga ik naar de Rode Beek om even te controleren of er nieuwe sporen zijn. Dat wordt steeds lastiger, het hoge gras belemmert het uitzicht op de oevers steeds meer. Op een kale plek zie ik, 21.00 uur, een klein stukje van de beek. Er verschijnen kringen in het water. Een eend? Een rat? Nee, de kringen zijn te groot. Zou het waar zijn, zou de bever er zitten? 

De begroeiing belemmert elk uitzicht op het dier dat daar zit. Maar kennelijk hoort hij mij, duikt onder en steekt zijn neus aan de andere kant van de beek heel voorzichtig omhoog. De snuit verschijnt boven water, de halve kop, een beetje bewegend en lucht opsnuivend zoals ik dat van mijn favoriete knaagdier herken. Ja hoor, een bever! Ik maak een vage foto met mijn compactcamera.

Een kleine plons in het ondiepe water en weg is hij weer. Nu nog op zoek naar een hol of burcht. Daar moet ik een paar maanden mee wachten tot de begroeiing weer afsterft.

Dit is voor zover ik weet de derde bever die dit deel van Limburg heeft weten te bereiken. Naast de bever bij Millen zit er één in de Vloedgraaf bij Susteren. Om hier te komen moeten ze bij Aasterberg via een sifon onder het Julianakanaal doorzwemmen. Een hachelijke onderneming voor een bever! 

Hopelijk volgen er meer. De drie die het tot nu toe aandurfden zijn volgens mij nog alle drie solitair levend. Een hele beverfamilie, dat zou leuk zijn.

Toen het nog leuk was bij de Teggerse Plas

Bijgaande film maakte ik een jaar geleden bij de Teggerse Plas. Toen het er nog leuk was en de beverburcht nog intact was. Helaas heeft iemand gemeend de burcht in brand te moeten steken.
De bever met de witte snorharen is het vrouwtje. Op een van de beelden reikt ze omhoog naar een stuk schors en kun je zien dat ze zogend is op dat moment. Ook dit jaar, twee weken voor de brand (bijgaande foto), zag ik aan de opgezwollen tepels dat ze jongen heeft.

https://www.youtube.com/watch?v=VTE0nwGuDXk